Εκπαιδευτικός για μένα είναι αυτός που δεν ξεχνάει το παιδί μέσα του και φέρεται στα παιδιά όπως θα ήθελε να του φέρονται. Που δεν ξεχνά ότι έχουμε ανθρώπους μικρούς που θέλουν αγάπη και που οι μέρες που περνάμε μαζί τους καθορίζουν ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι από το μέλλον τους.

Κάθε φορά που κάποιος ρωτάει μα τι κάνετε όλη την μέρα οι εκπαιδευτικοί δεν μπορεί να δει αυτό που συμβαίνει πίσω από τις πόρτες της τάξης. Τα παιδιά που έρχονται κουβαλώντας συναισθήματα από το σπίτι, τις μικρές συγκρούσεις που πρέπει να λυθούν με ενσυναίσθηση. Ο εκπαιδευτικός γίνεται στήριγμα για παιδιά που δεν έχουν αλλού να ακουμπήσουν.

Και όταν σχολάς από το σχολείο, το σχολείο δεν φεύγει από μέσα σου. Κουβαλάς κάθε παιδί, κάθε βλέμμα, κάθε μικρή ιστορία που σου εμπιστεύονται. Κουβαλάς τις απαιτήσεις των γονιών που σε βλέπουν σαν σωτήρα αλλά σε κρίνουν σαν ένοχο. Τη σιωπή των συναδέλφων που δεν συνεργάζονται ή ανταγωνίζονται. Την πίεση των ανωτέρων που πολλές φορές απαιτούν να ακολουθείς τη δική τους τακτική. Και κάπου ανάμεσα… να προσπαθείς να μην χαθείς εσύ και να μη χάσεις τη πίστη στη φλόγα που σε έφερε εδώ.