Συζητάμε συνέχεια για τάξεις που θυμίζουν ζούγκλα όμως ξεχνάμε κάτι βασικό: Τα σχολεία δεν είναι ντουβάρια και κανονισμοί, είναι άνθρωποι. Και μερικές φορές εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι που αποφασίζουν να προσπαθήσουν λίγο παραπάνω. Που δεν βλέπουν μπροστά τους μόνο εγκυκλίους, αλλά βλέπουν παιδιά. Που ψάχνουν τρόπους να τα κάνουν να νιώσουν ασφάλεια σε έναν κόσμο που τους ζητάει συνέχεια να είναι τέλεια. Και τότε, αντί να ανακουφιστούμε που υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν, σπεύδουμε να τους διορθώσουμε επειδή τόλμησαν να βγουν έξω από τα στενά κουτάκια της υπηρεσιακής νόρμας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα δεν είναι οι δυσκολίες μέσα στην τάξη. Είναι ότι κουραστήκαμε τόσο πολύ, που μάθαμε να κοιτάμε από την άλλη πλευρά. Όμως τα παιδιά έχουν ένστικτο. Καταλαβαίνουν ποιος νοιάζεται. Καταλαβαίνουν ποιος είναι παρών. Τα σχολεία χρειάζονται αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς που δεν φοβούνται να μπουν λίγο πιο βαθιά στο πρόβλημα, που πιστεύουν ακόμη ότι τα παιδιά αξίζουν κάποιον που θα προσπαθήσει πραγματικά για αυτά. Αν κάποια στιγμή καταφέρουμε να κουράσουμε και αυτούς τους τελευταίους που προσπαθούν τότε δεν θα χρειαστεί να φοβόμαστε τα παιδιά. Θα πρέπει να φοβόμαστε εμάς.